Þá er fyrsta alvöru vikan í skólanum að hefjast. Í dag var tími í Theories of national security hjá kennara sem er alls ekkert svo slæmur í ensku, en nær einhvernveginn að gera námsefnið (allavega hingað til) ekki alveg nógu áhugavert. T.d. talaði hann allan tímann í dag bara um eitthvað common sense sem hann hefði getað komið út úr sér skiljanlega á 5 min max. Við Palli náðum auðvitað að rugla saman tímum núna fyrsta daginn og vorum alveg búnir að troða því í hausinn á okkur að tíminn í dag væri kl 9:15 en ekki 9:00. Þegar við mættum “tímanlega” í stofuna kl 9:10 komumst við að því að það er tíminn á morgun (Understanding Korean society) sem er kl 9:15. Vegna þessarar seintkomu náði kennarinn auðvitað að troða smá skömmum og ávítum á okkur í gegnum fyrirlesturinn þegar hann var að tala um gildi og traust í félagslegum kenningum og tók sem dæmi nemendur sem kæmu seint í tíma…. Þeir væru auðvitað ekki nógu traustir.
Kennararnir fúnkera annars flestir sem ágætis náungar með slatta reynslu. Sá sem kennir okkur Economic development in Korea and democracy virkar reyndar sem sá öflugasti, en hann er með doctorsgráðu í hagfræði frá háskóla í Bandaríkjunum, búinn að vinna í think tank um efnahagsstefnu fyrir fjármálaráðuneytið í 5 ár, búinn að vera aðstoðarmaður fjármálaráðherra og ég veit ekki hvað og hvað.

Á föstudaginn var ákveðið að hafa bara rólegt pubbakvöld og fara á local pubbinn, drekka nokkra bjóra og fara í pool. Það endaði svo reyndar með því að öllum fannst mega sniðugt að kíkja á kareoki, en þar fékk ég að njóta mín í botn innan um aðra rammfalska einstaklinga.
Á laugardaginn ætluðum við Palli að fara aftur á got skrall, en einhvernveginn klikkaði allt saman og ekki varð úr neinu, nema þá hvað ég rústaði Palla í bæði borðtennis og pool svo illilega að hann var í frekar Pallalegu fíluskapi það sem eftir var af deginum. Á sunnudaginn forum við aftur á móti að horfa á hm í fótbolta u17 ára. Ein austurrísk stelpa í skiptináminu hafði setið hliðiná einhverjum fifa dude í flugvélinni hingað og hann sagði henna bara að hafa samband við sig ef henna vantaði miða. Það endaði með að við fengum 36 miða í vip sætin á vellinum. Þar byrjuðum við að horfa á leikinn um þriðja sætið þar sem Þjóðverjar unnu Ghana frekar óverðskuldað að mínu mati. Ghanamenn mun öflugari mest allan leikinn og börðust svo eins og ljón í seinni hálfleik. Þjóðverjar áttu aftur á móti mjög flott mark á lokamínútunum og það verður ekkert tekið af þeim. Ég náði svo góðri mynd af sjálfum Franz Beckenbauer og einum af skiptinemunum (man aldrei hvað hann heitir) sem sagði að Beckenbauer væri hans helsta átrúnaðargoð. Úrslitaleikurinn átti svo að byrja klukkan 19:00, en ég Palli og nokkrir aðrir einstaklingar nenntum ekki að bíða lengur svo við hoppuðum bara heim og slepptum því að sjá markalausan leik milli Nígeríu og Spánar (Nígería vann svo í vító). Í staðinn fórum við á Kóreskan veitingarstað og borðuðum svona hefðbundinn kóreskan mat, sem er btw mjög góður þótt ég sé ekki alveg ennþá búinn að sætta mig við að grunnundirstaðan í matnum sé bara hrísgrjón, en ekki einhverskonar brauð/kornmeti eins og maður venst heima og í Evrópu. Það sem mér finnst samt hvað sérstakast við þennan leik var hve öflug gæslan var. Það voru örugglega háttí 30 sérsveitarútur fyrir utan leikvanginn og starfsmenn allsstaðar (á þessari mynd sést bara í svona 3 rútur, en þær voru allan hringinn kringum völlinn). Ætli starfsmenn og lögregla hafi ekki náð uppí næstum 1/3 af fólksfjöldanum sem var þarna (völlurinn var ekki fullur)
Seinna um kvöldið kíktum við svo í afmælispartý hjá 3x kóreubúum úr skólanum sem var á bar hérna rétt hjá. Þar fengum við Palli nokkra til að fara í spurningaleikinn (Hildur og Sibba skilja þetta allavega) við góðar undirtektir. Horfðum svo uppá einhverja afmælishefð sem gengur út á að slatta af fáránlegu sulli er hellt í bjór viðkomandi afmælisbarns og hann svo látinn drekka það (já ógeðsdrykkur).
Þar sem Kóreubúar eru frekar íhaldssamir á fjölskyldugildin fannst honum Mathieu svo mjög sniðugt að tala um samkynhneigð við þá kóreubúa sem voru næst okkur. Fór að spurja hvort allar stelpur sem haldist í hendur séu lesbíur (þær gera mjög mikið af því hér, eitthvað svona bestu vinkonur haldast í hendur og þar sem mjög lítið er talað um samkynhneigð hér, þá er enginn að halda því fram að það sé eitthvað meira en bara vinátta þarna á bakvið). Þegar Tech (einn af buddy-unum úr skólanum hér) sagði að svo væri ekki fór Mathieu að segja að hann skildi það ósköp vel. Í Frakklandi, þar sem hann ætti heima, væri það nefnilega venja að strákar sem væru bestu vinir færu í sleik – bara svona uppá vinskapinn. Það fannst Tech og kóresku félögum hans reyndar full langt gengið og spurðu margsinnis hvort þetta væri ekki bara djók. Ég sagði að þetta væri bara djók, en Mathieu var fljótur að „leiðrétta“ mig og segja að þetta væri ekkert djók, franskir karlkyns vinir væru mikið í því að slumma hvorn annan. Þetta var svo aldrei leiðrétt neitt meira. Við vorum svo komnir heim kringum miðnætti, enda skólinn að byrja daginn eftir.

Við komumst svo að því um daginn þegar við horfðum á æfingu hjá skólaliðinu í amerískum fótbolta að það væri alls ekki sport fyrir okkur. Sjaldan hef ég séð jafn mikla pussuíþrótt og þetta. Eina sem þeir gerðu var að öskra á hvorn annan og svo var ekki neitt action! Klárlega vonbrigði. Í staðinn er ég búinn að senda mail á handboltasambandið hér úti og spurja um lið sem hægt væri að æfa með. Er enn að bíða eftir svari.

Í dag á labbi heim á leið frá skólanum rak Palli svo augun í skilti um trommunám. Núna er hann sem sagt kominn í nám hjá Kóreskum gaur sem skilur ekki eitt orð í ensku, en dýrkar Bon Jovi og Metallica. Þá þarf ég að byrja að finna mér skemmtilegt hobbý á mánudögum og miðvikudögum. Spurning jafnvel að nota þann tíma í að æfa sig betur í klifrinu, en Palli dró mig í einn tíma um daginn og það var bara helvíti gaman, reyndi vel á hendurnar og maður var stirður daginn eftir, en ég held að allt í allt hafi ég bara verið ágætis byrjandi.

Ég þarf svo að reyna að fá kjark í það að fara í klippingu hér (kominn með smá lubba), er ekki alveg búinn að sannfæra mig um að það sé góð hugmynd að fara á einhverja stofu og vona að sá sem klippi mig sé að skilja mig 100%, en snoði mig ekki eða eitthvað.

Kóresk skilti geta verið mjög fyndin. Þetta er t.d. eitt af þeim “Hello, We are slow..” Hvað var markaðsfræðingurinn þeirra að pæla? Svona án djóks, þetta hljómar eins og að fólkið sem vinni þarna sé þroskaheft!

Að lokum vill ég svo lýsa yfir frati á moskítóflugur. Þetta eru viðbjóðslegar pöddur sem ráðast á mann þegar maður á síst von á því! Þegar það er myrkur og maður er sofandi! Og hvernig lýtur maður svo út eftir þetta? Jú ég er eins og sprautufíkill á höndinni og palli t.d. búinn að fá bit á augnlokið. Er þessum flugum ekkert heilagt? Ekkert siðferði í gangi eða hvað?

Myndir sem ekki er linkað á í færslunni má svo sjá í myndaalbúminu.