Helgin búin og komið að prófaviku. Fórum í eitt próf í dag sem er væntanlega það þyngsta, svo kemur annað sem er væntanlega smá erfitt á morgun og vonandi létt próf á föstudaginn. Prófið í dag gekk bara ágætlega. 6 spurningar um national security og 75 min til að svara. Var með 4 af þessum spurningum nokkuð góðar, 1 ágæta og 1 frekar slappa. Vona samt að ég fái einhver stig fyrir hana (mismunandi vægi fyrir hverja spurningu og þessar 2 sem gengu ekkert svo vel voru lágt eða miðlungs rate-aðar)
Það eru svo komnar inn myndir frá föstudagskvöldinu, en þá héldum við Palli partý í íbúðinni og kíktum svo smá út eftir það með fólkinu. Laugardagurinn var svo bara tekinn rólega, tekið til eftir partýið og aðeins kíkt á lærdóm. Einnig lentum við í ruslaslag við húsvörinn en hann öskraði eitthvað á okkur þegar við vorum á leið út með ruslið. Loksins kom annar Kóreubúi okkur til aðstoðar og útskýrði fyrir okkur að ruslið þyrfti að vera í ákveðnum pokum (þannig skildum við hann allavega). Því fórum við út í búð og keyptum þannig poka og allt gekk upp þann daginn. Engu að síður líður manni núna eins og glæpamanni þegar maður fer út með ruslið, veit ekkert hvort maður er að gera það rétt eða ekki…

—

Undanfarna daga er ég búinn að vera aðeins að kanna nýja tónlist. Fyrst af öllu er það nýi Radiohead diskurinn. Hef hingað til ekki verið neinn stór aðdáendi, þótt mér finnist þetta góð hljómsveit. Nú er ég búinn að hlusta á In Rainbows 3-4x og þótt þetta sé góður diskur, þá finnst mér hann ekki eins frábærlega góður og margir eru að tala um. Diskurinn rennur rosalega vel í gegn, en það vantar eitthvað meira finnst mér. Einhverja góða hápunkta. Reyndar eru lögin Weird Fishes/Arpeggi og 15 Step að mínu mati þau bestu, en það vantar eitthvað meira. Þetta er alls ekki það besta sem radiohead hafa gert.
Næst er það nýi diskurinn hjá Kent, Tillbaka till samtiden. Það sama á við um Kent og Radiohead, ég bjóst við mun meira af þeim, þótt þetta sé ágætis diskur. Diskurinn er aðeins lágstemmdari en fyrri verk þeirra Kent manna sem ég hef hlustað á, en hefur að geyma töluvert meiri elektróník, sem ég myndi helst vilja í burtu frá þeirra verkum - en það er ég. Er ekki enn komin með nein uppáhaldslög, en þrátt fyrir það held ég að diskurinn muni vinna á með meiri hlustun, jafnvel betur en Radiohead diskurinn.
Fann svo á tölvunni diskinn Has Been með William Shattner, en þeim manni kynntist ég þegar Sibba leyfði mér að hlusta á Common People (pulp lag) í hans útsetningu á síðasta ári. Gleymdi svo alltaf að hlusta almennilega á diskinn, en hann er að koma mér skemmtilega á óvart. Meðan sumt á disknum er næstum algjört rugl og rusl, þá er annað algjör snilld. Common people stendur klárlega uppúr, en þar á eftir eru t.d. It Hasn’t Happened Yet, Has Been og Real.
Það þarf svo varla að taka það fram að soundtrackið úr Death proof er að standa undir væntingum. Quentin klikkar ekki frekar en fyrri daginn og maður kemst aftur í svipaðan fíling og þegar maður horfði á myndina við að hlusta á soundtrackið.

He wears a red bandana, plays a blues pianna, In a honky-tonk, down in Mexico

Síðasti diskurinn er jafnframt sá sem ég hef fílað hvað mest, eiginlega bara langt síðan ég hef orðið svona hrifinn af tónlist við fyrstu hlustun, er diskurinn Back to Black með Amy Winehouse. Ég hefði auðvitað fyrir löngu átt að vera búinn að uppgötva kjellu, en sögur um 23 ára stelpu sem hagar sér eins og blanda af Lindsey Lohan og Brittney Spears hefur haldið mig í órafjarlægð frá því að langa að hlusta á hana. Ekki bætir svo að ég er hálf útvarpsheftur og er sjaldan að reyna að koma mér inní mainstream hlustun. En boy oh boy, djöfull er þetta mikil snilldar tónlist. Þessi rödd er fuckin bjútífúl og þessi blanda við 50′-60′ frank sinatra og co/jazz/soul er algjörlega að gera sig. Allur diskurinn er í heild frábær, þótt lagið You Know I’m No Good standi uppúr. Þetta er klárlega diskur sem ég mun fjárfesta í næst þegar ég kem við í geisladiskabúð, ekki spurning. Og var ég búinn að segja hvað hún er með töff rödd??? djöfullsins snilld.