góðir tónleikar

ég missti af Bob Dylan um daginn þar sem ég var í útlöndum. Aftur á móti upplifði ég fínustu tónleika á leiðinni uppá Bifröst núna áðan þegar ég keyrði hingað. Skellti tónleikadisknum Familiar to Million með Oasis í græjurnar hækkaði vel og þvílík stemmning. Byrjar með látum á Fuckin’ in the Bushes og eftir það kemur hvert gæða lagið á fætur öðru. Diskurinn er tvöfalldur og um miðjan seinni disk taka þeir svo Hey Hey my my eftir Neil Young og er það eina lagið á disknum sem ég er ekki alveg sáttur með, en það er einungis vegna þess að upprunalega lagið er betra plús að ég á aðra útgáfu af laginu flutta af Oasis bræðrum sem er mun betra. Engu að síður okey lag. Champagne Supernova, Rock ‘n’ Roll Star koma svo áður en lokalagið Helter Skelter eftir Bítlana er tekið, en Bítlarnir eru víst meðal uppáhalds sveita og miklir áhrifavaldar á bræðurna. En þetta var allavega mjög öflugt og langt síðan ég hef verið í jafn miklum fíling í bílnum. Kæmi mér ekki á óvart að margir bílstjórar sem sáu mig hafi rekið upp stór augu ef þeir sáu mig þar sem ég var að missa mig í söngnum, svo ekki sé minnst á gangandi vegfarendur í Mosfellsbæ og Reykjavík sem gætu hafa séð mig á einhverjum ljósum En svona á að gera þetta og maður kemmst í fíling þegar maður missir sig aðeins. Lífið er víst til að lifa því.

Ferðasaga auk smá bjórrýni úr ferðinni kemur svo inn innan skamms.