að verða búið…

Eftir 7 klst byrjar síðasta prófið mitt á Bifröst. Síðasti tíminn var á þriðjudaginn, en þá var líka síðasta verkefnaskilið. Svo er auðvitað BA ritgerðin eftir, en annars er allt að klárast. Flestir flytja af svæðinu eftir lokaprófin á morgun og þá verðum við örugglega frekar fá eftir hér sem verðum í því að skrifa. Maður eiginlega fattar ekki hvað þessi 2 ár hafa verið fljót að líða. Þegar maður sagði bless við fullt af fólki í dag var það eitthvað svo óraunverulegt, því það er eitthvað svo skrítið að vera ekki að fara að hitta alla hér aftur núna næsta haust.

Og þá kemur auðvitað enn áhugaverðari spurning. Hvað er ég að fara að gera næsta haust? Hingað til hefur allt einhvernvegin bara reddast hjá mér. Lífið hefur leitt mig áfram á einhvern undraverðan hátt, en núna er ég í einhverri óvissu hvað muni gerast næst og treysti ekki alveg jafn mikið á þessa slembilukku mína um að allt reddist bara. Ég hreinlega er pínu mát, ætlaði að sækja um kúrsa í HÍ, en ruglaðist á lokadagsetningum og endaði uppi með að hafa ekki sótt um neitt.

Þannig að hvað á maður að gera? Bara vona hið besta og fara aftur í bæinn og flytja inn til mömmu og pabba í einhvern tíma? Nú hefur maður verið í burtu í næstum 2 ár og það er frekar skrítin tilfinning að fara aftur. Þessi tími hefur nefnilega verið yndislegur og Bifröst hefur verið frábær staður fyrir mig. Ég hef kynnst fullt af góðu og skemmtilegu fólki sem maður vildi helst hafa áfram í svona nálægð við sig, en ekki að þetta verði að fólki sem maður hittir nokkrum sinnum á ári og spjalli við á msn þess á milli. Spilakvöldin í Bollakotunum, kubbur á kvöldin, borðtennis, labb á Grábrók, fimmtudagspartý, hrekkir við aðra íbúa svæðisins, póstar frá Öldu, potturinn og allt annað sem gerir Bifröst að þessum stað sem ég elska. Þetta er örugglega allt á leiðinni að hverfa og svo mun eitthvað nýtt taka við.

Ég hef hingað til ekki verið smeykur við breytingar og venjulega verið bara nokkuð sáttur með að skipta um stað í lífinu og prufa eitthvað nýtt. En í þetta skiptið held ég að ég sé ekki alveg tilbúinn í það. Þessi tvö ár voru svo stuttur tími að ég hefði alveg viljað vera hér eitt ár í viðbót. Ég er nefnilega ekki nógu viss um að það nýja sem muni koma geti komið í staðin fyrir það sem hverfur þegar maður fer héðan. Ég hef meira að segja verið duglegur að slaka á hérna uppá Bifröst um helgar og vona í leiðinni að ég nái að eyða nægjanlega miklum tíma hér til að “fá nóg” eða allavega vera tilbúinn að sættast við að hafa eytt nægjum tíma hér og haldið áfram. En sú stund hefur ekki enn komið. Ég hef alltaf bara orðið hrifnari og hrifnari af staðnum.

Það eru t.d. nokkrar svipmyndir sem ég held að maður eigi eftir að sakna rosalega héðan. Að horfa frá endanum af Hamragörðum upp meðfram pottunum og á Grábrók, sjá yfir leiksvæðið og Aðalból þegar það er vetur og allt frosið og í snjó, svæðið milli Kotanna og Garðanna- hvort sem það er sumar eða vetur. Eins rosalegt og þetta svæði verður á fimmtudögum kemur alltaf rosaleg ró yfir það flest önnur kvöld þegar kemur yfir miðnætti. Paradís og Hreðavatn eru auðvitað alltaf fallegir staðir líka, en það er eitthvað við ásýndina við þessa fyrrnefndu svæði sem gerir mig pínu dreyminn. Það er eitthvað við Bifröst sem hefur náð til mín. Miklu meira en bara námið, fólkið og djammið. Þetta er eiginlega í fyrsta skiptið sem ég hef virkilega fengið þá löngun að vilja eyða miklum tíma á ákveðnum stað, að ég eigi virkilega heima einhverstaðar (fyrir utan að eiga heima hjá m&p). Bifröst hefur allavega gefið mér svo miklu meira en mig hefði getað grunað nokkurntíman. Hvort sem manni líkar það betur eða verr, þá held ég að hægt sé að segja að ég hafi þroskast töluvert.

En já, hvað á maður að gera eftir þetta nám? Jú ég stefni á master, annaðhvort í alþjóðastjórnmálum eða einhverskonar hagfræði, en það má bíða í eitt ár. Í millitíðinni hlýtur eitthvað skemmtilegt að koma upp í hugann. Enskukennsla í Japan? Internship einhverstaðar, vinna í bænum, auka skólanám eða bara eitthvað annað sem vekur áhuga og löngun. Held það verði bara að koma í ljós. Núna er það bara helgin sem skiptir máli. Veiðiferð með strákunum og pabba í Kolluvatn. Allt annað verður að ráðast eftir það.