Útskriftarræðan 06.06.09

Á útskriftinni minni frá Bifröst hélt ég ræðuna fyrir HHS deildina. Hana má sjá hér að neðan og í word skjalinu:
Útskrift 2009

Útskrift 06.06.09

Rektor, deildarforsetar, útskriftarnemendur, góðir gestir.

GUÐ ER DAUÐUR…. sagði Nietzsche einu sinni. Það kemur reyndar ræðu þessari lítið við, en mér fannst við hæfi að byrja þetta digurbarkalega og að ná athygli fólks.

Ég vil byrja á að óska öllum þeim nemendum sem nú eru að útskrifast innilega til hamingju með þennan áfanga.

Þetta er áfangi sem þið skuluð fagna vel, því þetta er áfangi sem þið hafið unnið hörðum höndum að. Þetta er öðruvísi en afmælisdagar, sem koma hvort sem maður hefur verið duglegur eða ekki. Öðruvísi en fermingar, þar sem maður fær gjafir og hrós þótt maður geri lítið annað en að mæta í um 10 messur og segja svo einu sinni Já!

Á bakvið eina svona prófgráða liggja nefnilega tugir prófa, tugir ef ekki hundruðir verkefna, hundruðir kennslustunda og hundruðir ef ekki þúsundir klukkustunda við lestur.

Til að ná góðum árangri er tvennt mjög mikilvægt. Dugnaður og gott umhverfi. Dugnaðurinn útskýrir sig að mestu leiti sjálfur, en mig langar aðeins að koma inná það af hverju ég tel Bifröst hafa boðið uppá einstaklega gott umhverfi til lífs og náms hér síðustu árin.

Tíminn hérna á Bifröst hefur verið frábær í mínum huga. Hér fléttast nefnilega saman leikur og störf. Að fara í matarboð til vina er ekki bara matarboð, það er framhald af námstengdum umræðum. Að bjóða Jóni Ragnari eða Tryggva í mat var ávísun á heimspekilegar samræður, meðan einn bjór með Palla Kvaran eða Söndru var kvöldstund dæmd til að enda í rifrildi um stór alþjóðafyrirtæki, alþjóðastofnanir og jafnvel kapítalíska fjármálakerfið í heild sinni.

Og það er einmitt þetta umhverfi sem ég tel að geri Bifröst að svona góðum stað. Rólegt umhverfi með stjörnubjart vetrarkvöld þar sem mismunandi fólk með mismunandi skoðanir, en svipuð áhugasvið, fær tækifæri til að læra og búa saman þannig að úr verður einstaklega dýnamískt samfélag
Með svona lifandi og áhugasamt fólk í kringum sig var ekki annað hægt en að lifa og hrærast í takt við sjálft námsefnið og því má segja að skólinn klárist aldrei almennilega. Það voru bara annaðhvort venjulegir tímar, lestrastundir eða umræður með vinum.

En námslífið var ekki það eina sem var gott. Til að halda svona samfélagi gangandi þarf einnig að vera til staðar félagslíf sem ekki er beintengt náminu sjálfu. Það var alltaf hægt að treysta á að Skólafélagið eða aðrir hópar myndi bjóða uppá þessa skemmtun þar sem hægt væri að tæma aðeins hugann og restarta sér áður en haldið yrði í næstu lærdómstörn.

Hvort sem það voru pub quiz kvöld, sápubolti, gönguferðir, ræðukeppnir, handbolti, hoppa í fossinn við Hreðavatn, grill, lautarferðir í Paradís, böll í Hreðavatnsskála, spilakvöld, útinámskeið, yoga o.s.frv. , þá var alltaf hægt að finna eitthvað við hæfi og færi ég skipuleggjendum þessara viðburða kærar þakkir fyrir alla fyrirhöfnina og ósérhlífnina. Bifröst væri einungis góður staður, en ekki frábær án þess.

Til að viðhalda akademísku vinnubrögðunum er kannski við hæfi að nefna nokkra ókosti líka, gleyma sér ekki bara í góðu nostalgíunni. Fyrst ber auðvitað að nefna leiguverðið sem ég tel vera skyldu skólans að reyna að lækka, bæði til að laða að fleiri nemendur og til að viðhalda þeim sem nú þegar eru við nám.

Mér fannst ég einnig hafa verið rosalega svikinn þegar mér var hennt í sumarbústað á fyrstu önninni einhverja 10 km í burtu frá svæðinu. Eftir á að hyggja voru það reyndar bestu mánuðirnir sem ég upplifði hér og sá tími þar sem nokkur af bestu vinasamböndunum stofnuðust.

Góðu minningarnar verða þó alltaf þeim slæmu ofar og af þeim er nóg héðan af Bifröst.

Hvort sem það er þátttaka í Hroka og sápuboltamótinu, að læra að gefast aldrei upp eftir að hafa náð að komast á topp Baulu í þriðju tilraun, að vera sakaður um blómaþjófnað þegar maður var einungis að reyna að bjarga blómum frá ofþornun eða þegar maður sá þrjá karlmenn, sem dags daglega vilja flokka sig sem hreystimenni, grenja eins og smábörn þegar þeir gengu um svæðið klukkan 4 um nótt eftir að Liverpool vann einhverja dollu í fótbolta.

Tímarnir hjá Birgi Hermanns eru líka eftirminnilegir. Íslandsmet í minimalískum glærum með svo hnitmiðuðum og stuttum texta að það kom Birgi sjálfum stundum í koll. Góðir fyrirlestrar bættu það reyndar að öllu leiti upp og gott betur en það.

Með svörum sem voru aldrei almennileg svör, heldur frekar spurningar, held ég að Jóni Ólafs hafi einnig tekist betur en hann nokkurn tíman ætlaði sér að byggja upp efnivið í góða stjórnmálamenn sem gætu svarað öllu með engu, en samt svo miklu. Tilraunirnar til að troða réttlæti og dyggðum inní huga okkar gæti því hafa misfarist fyrir hæfileika í að nýta sér útúrsnúninga til að efla sérhagsmuni.

Góðir gestir. Það er oft venja að svona ræðuhaldarar á svona tímamótum komi með heilræði handa fólki um hvernig það eigi að haga framtíð sinni og lifa góðu lífi. Ég ætla ekki að láta mitt eftir liggja í því samhengi, enda öflug framtíðarsýn aldrei nauðsynlegri á Íslandi en akkúrat núna. Núna þegar ráðamenn sitja og pískrast um hversu mikið við og börn okkar munum þurfa að taka á okkur vegna skemmtilegrar ævintýramennsku síðustu ára. Ég tek það þó fram að leiðin að þessari björtu framtíð er æði þröng og erfið yfirferðar. Hindranirnar eru margar og heilræðin mjög vítt skilgreind og ég tel það fara hverjum og einum best að túlka þau á sinn hátt.

Allavega, ferðist sem mest, upplifið, lærið, virðið annað fólk sem jafningja og verið réttlát. Munið svo að kapp er best með forsjá þó gaman sé að leika sér án þess að hafa báðar hendur bundnar.

Kennarar og aðrir starfsmenn skólans, ég þakka ykkur fyrir góðar stundir hér á Bifröst.

Útskriftarnemendur, ykkur óska ég enn og aftur til hamingju með árangurinn. Eigið öll frábæran dag og gæfuríka framtíð.
Takk fyrir

Þorsteinn Ásgrímsson