örlitlar ýkjur

Ég á eftir að sjá myndina Stelpurnar okkar, en það er mynd sem mig langar mjög mikið að sjá, bæði vegna þeirra pælinga og hugmynda sem maður fékk eftir að hlusta á fyrirlestur hjá Sigurði Ragnari og svo vegna þess að mér finnst mun skemmtilegra að horfa á kvennalandsliðið en karlaliðið. Sóley Tómasdóttir skrifar gagnrýni á myndina og eins og við er að búast er hún aðeins í eina áttina, sem er þó alveg í lagi, enda tekur Sóley það fram í byrjun greinarinnar að hún sé væntanlega ekki hlutlaus. Það er þó eitt atriði sem fór í taugarnar á mér og ég er að skrifa þetta útaf (hefði skrifað í commentakerfi ef slíkt væri fyrir hendi hjá henni):

“Áhugi minn fyrir fótbolta skiptir þó engu máli. Stelpurnar okkar er skemmtileg saga um sterkar, metnaðarfullar og hæfileikaríkar stelpur sem leggja allt í sölurnar til að ná árangri sem ekkert íslenskt landslið hefur náð fram til þessa”

Þetta er alveg mjög góður árangur hjá stelpunum, en er ekki fullt fast að orði komið að segja “árangri sem ekkert íslenskt landslið hefur náð fram til þessa” ?
Eða er fólk svona fljótt að gleyma afrekum frá síðasta ári, svo sem öðru sæti á Olympíuleikum.