Airwaves 2009 - Miðvikudagurinn

Þá er stórkostlegri Airwaves hátíð lokið hjá mér þetta árið. Mikið af mjög góðum böndum sem maður náði að sjá og töluvert af nýju áhugaverðu efni. Einnig er nálægðin við hljómsveitirnar og að eiga möguleika á að spurja meðlimi um ákveðin atriði eftir performance-ið snilld. Í ár tók ég miðvikudaginn, föstudaginn og laugardaginn á þetta, en á fimmtudaginn og sunnudaginn var Heimsliðið að keppa og því komst maður ekki.

Miðvikudagur:
Fór beint eftir vinnu á Grand rokk þar sem upprennandi stjörnurnar í Pascal Pinon voru að gera sig klárar til að spila. Bandið er skipað fjórum ungum stelpum (held að þær séu í kringum 16-17 ára aldurinn eru víst 14 ára!) sem ég heyri fyrst í á menningarnótt þetta árið. Þær spila einfalt, lágstemmt, angurvært en gríðarlega flott indí popp/rokk. Ákvað að kíkja á þær og athuga hvað þær væru búnar að gera síðan þá. Það eru nokkur ný lög komin í sarpinn og settið hjá þeim var mjög gott í alla staði. Reyndar eru þær frekar feimnar og ekkert of mikið gefnar fyrir að kynna sig né lögin, en það er alveg gooderað með svona ungt band sem spilar krútttónlist.
Myspace

Á eftir Pascal Pinon var ég ekki alveg viss hvert ég ætti að fara. Hitti þarna tvo breta sem ég spjallaði töluvert við og voru sammála mér um gæði Pascal Pinon. Þeir aftur á móti vildu meina að næsta band á svið væri einnig mjög áhugavert, en þeir höfðu heyrt í því á myspace eða álíka. Ég ákvað því að hinkra aðeins lengur við og sjá hvað kæmi úr því. Á svið steig Útidúr, band skiptað 12 einstaklingum (þó þau væru bara 11 á sviðinu í þetta skiptið – ein var að spila með Retro Stefson á sama tíma) og miklum slatta af hljóðfærum. Þetta voru t.d. 3 fiðlur, harmónikka, kontrabassi, trommur, 2x gítarar, bongótromma og eitthvað fleira. Auk þess voru bæði stelpa og strákur að syngja (reyndar sungu held ég allir eitthvað í bakröddum, en þessi tvö voru svona aðal). Þvílíkur performer sem stelpan er, hún hreinlega geislaði af sviðsþokka og ég er nokkuð viss um að hafa ekki verið eini aðilinn á Grand Rokk þetta kvöldið sem varð algjörlega hugfanginn af hvernig hún átti sviðið (sem er ekki auðvelt þegar þú ert með 10 aðra með þér á litlu sviði). Tónlistin sem bandið spilar er einhverskonar balkan fólk tónlist með pínu latínó blæ hér og þar auk þess sem stefnum og hugmyndum héðan og þaðan er bætt við þar sem þykja þurfir. En aðalatriðið er gleði, gleði og meiri gleði. Þau voru öll þarna til að gera einn hlut og það var að skemmta sér. Í leiðinni reyndar heilluðu þau og skemmtu troðfullum sal af fólki sem hafði ekki oft áður séð svona mikla spilagleði hjá jafn mörgum aðilum. Intro-ið þeirra eitt og sér var nóg til að fá alla viðstadda til að brosa út að eyrum, en þau voru ekki hætt og héldu fólki á tánum í rúmar 30 mín. Englendingarnir sem ég var með þarna ætluðu hreinlega ekki að hætta að brosa eftir flutninginn og þeir voru alveg vissir um að þeir hefðu gert rétt með að fjárfesta í Airwaves tónleikamiðum strax þarna. Ég sjálfur var reyndar pínu svekktur þegar ég uppgötvaði að þetta væri örugglega hátindurinn á hátíðinni fyrir mig og það væri kanski ekkert of sniðugt að hafa það svona alveg strax. Ég tróð mér svo að sveitinni eftir spileríið og fjárfesti í nýlega útkomnum disk þeirra sem ber nafnið „Í göngutúr“. Þar reyndar kom fram einni gallinn við sveitina, en eftir að hafa rennt í gegnum diskinn tvisvar er nokkuð víst að sveitin er margfallt betri live en á upptöku, allavega stúdíó upptöku (stúdíóið er reyndar stofan heima hjá einum meðlimnum).
Myspace

Næstir á svið voru strákarnir í hljómsveitinni Sing for me Sandra. Þetta var einhverskonar háskólarokk og frekar flatt fyrir minn stíl. Ég allavega rölti út á meðan bandið spilaði og talaði við aðra tónleikagesti um fyrri böndin.
Myspace

Það var farið að nálgast miðnætti þegar strákarnir í Nolo stigu á svið. Þetta voru tveir ungir strákar, einn að spila á rafmagnsgítar og hinn á lítið orgel og syntha eða álíka. Ég er ekki alveg viss hvað mér finnst um þessa sveit. Eitthvað í mér fannst þetta alveg drullu töff á meðan annað var ekki alveg jafn impressed. Tónlistin er sem sagt rafskotið rokk og ef maður gæti líkt því við eitthvað væri það eins og upphafsstefið í gömlum BBC náttúrulífsþáttum (svona kringum 1990). Einhver á staðnum tróð því að mér eftir tónleikana að það væri ekki fjarri hjá mér og sagði mér að umrætt stef héti sound of live eða eitthvað álíka (finn ekkert undir því nafni á netinu). Söngurinn hjá strákunum er samt eitthvað sem þeir þurfa virkilega að skoða. Þegar hann er orðinn skárri er ég ekki frá því að maður muni reyna að fylgjast með þeim.
Myspace

Bróðir Svartúlfs, sigurvegarar síðustu Músíktilrauna voru síðastir á svið þetta miðvikudagskvöld. Ég hafði hlustað á þá á Rás 2 þegar þeir unnu keppnina og heyrt útundan mér 2-3 önnur lög í útvarpinu síðan þá. Var bara nokkuð spenntur, enda taldi ég þá vel eiga sigurinn skilinn þarna á úrslitakvöldinu, fannst þeira skara nokkuð fram úr öðrum. Og þeir voru góðir á sviði líka, eiginlega bara mjög töff, en það var samt eitthvað sem mér fannst vanta síðan ég heyrði í þeim fyrst á Músíktilraunakvöldinu. Kanski var það bara að þetta var ekki lengur eins nýtt og þá og ekki jafn mikið surprise að heyra núna og þá. Kanski var ég bara búinn að gera mér of miklar væntinga. Engu að síður flott performance og þeir náðu algjörlega að fá áhorfendur á sitt band – stundum reyndar aðeins of miklir stjörnustælar, en fylgir það ekki bara þegar manni gengur vel í tónlistinni?
Myspace